bunaltıyor bazen...
ağlıyorum..

hiz.i çok özledim...
bu cezam bitsin Allah ım...
bu hasret bitsin..

bu dünya kocaman bir yük bana,
ben vuslatı bekliyorum...arzuyla..

yalnızım.. çok..

nazenin gülüşü bakışıyla birleşince
ruhumdaki tepecikleri törpülüyor sanki..

ne güzel bakıyorsun sevdiğim,
ne güzel seviyorsun öyle...

bu gece de bitiyor, beklentilerimle...
bu gece de sabah hakkında ipucu vermiyor.
ama umut diyorlar ya adına,
arkasından tükendi derken bile gülümsüyor...

ne olur bir ışık...
bilirim kapanan kapının yamacında bir yerinde
yeni bir kapı açılacak... göster hissettir bana Allah' ım...

bugün onu düşündüm,
bana bir hediye olduğunu hissettim...

canımı avuçlarına emanet edebileceğim biri,
tuhaf...

bu da Rahman'dan bir hediye mi?

sevgiler O'na götürdükçe manidar.

evet evet... kalbe mukabil kalbi hissettiren O...

şükürler olsun... canım,seni seviyorum...

ebedi saadetim...

Satırlarla uzun bir aradan sonra tekrar buluşuyorum… korkuyorum yazmaktan, acı bir itiraf ama yazmak yüzleşmekti benim için… ve ben yüzleşmekten yoruluyorum…

Ama…

Yine buradayım...

Özlemlerimle buradayım. Daha önce de özlemlerimden yazardım hep. Ama kavuşma anını sayarak yazardım. Şimdi meçhulu beklerken yazar gibi…

Allah’ ım senin imtihanların çetindir, ama ben çetin duramadım…

O kadar özledim ki…

Canım öyle yanıyor ki…

Sitem savuruyorum bazı yönlere ama duvara çarpıp bana dönüyor sanki…

Savrulmuş külleri rüzgâr iade ediyor… An gibi aklımda… neden diyorum bazen, diyemiyorum Allah’ım ayrılığın ne zormuş… huzurun adı evvela Sen’deymiş… kimseler derman olamazmış…

Sen kabul etmezsen , yaşamın yörüngesini tutturmak mümkün değil…

Sen kabul etmezsen, kapılar prangadanmış gibi ,eller de kelepçe gibi, kalpte kor gibi…

Sende can bulan bedenim cesetten ibaret gibi…

Çok özledim…

gece içine çekiyor hüznü, belli ki sırdaş arıyor...

ben gözlerimi karanlığa gömüyorum,

simsiyah tenimde ışık beliriyor...

ne tuhaf gözlerim bile tahammül edemiyor kömür gibi yanmaya...