Satırlarla uzun bir aradan sonra tekrar buluşuyorum… korkuyorum yazmaktan, acı bir itiraf ama yazmak yüzleşmekti benim için… ve ben yüzleşmekten yoruluyorum…

Ama…

Yine buradayım...

Özlemlerimle buradayım. Daha önce de özlemlerimden yazardım hep. Ama kavuşma anını sayarak yazardım. Şimdi meçhulu beklerken yazar gibi…

Allah’ ım senin imtihanların çetindir, ama ben çetin duramadım…

O kadar özledim ki…

Canım öyle yanıyor ki…

Sitem savuruyorum bazı yönlere ama duvara çarpıp bana dönüyor sanki…

Savrulmuş külleri rüzgâr iade ediyor… An gibi aklımda… neden diyorum bazen, diyemiyorum Allah’ım ayrılığın ne zormuş… huzurun adı evvela Sen’deymiş… kimseler derman olamazmış…

Sen kabul etmezsen , yaşamın yörüngesini tutturmak mümkün değil…

Sen kabul etmezsen, kapılar prangadanmış gibi ,eller de kelepçe gibi, kalpte kor gibi…

Sende can bulan bedenim cesetten ibaret gibi…

Çok özledim…